Mousserende wijn & sekt

Veel bijdragen, geen enkele uitvinder

De ontwikkeling van mousserende wijn kan niet worden beperkt tot één persoon. Vergisting produceert Koolstofdioxide; blijft onder druk in de wijn, ontstaat de perlage. De gecontroleerde productie vereist geschikte flessen, sluitingen en procedures om met de Gistbezinksel om te gaan.

Limoux verwijst in zijn herkomstgeschiedenis naar bruisende wijn uit de abdij Saint-Hilaire in 1531. Dat bewijst niet dat er wereldwijd maar één oorsprong was. Tegenwoordig moeten twee producten worden onderscheiden: Blanquette de Limoux krijgt een tweede Vergisting in de fles; bij Blanquette de Limoux Méthode Ancestrale wordt de eerste Vergisting in de fles voltooid.

Dom Pierre Pérignon wordt door het Comité Champagne gewaardeerd om zijn systematische werk aan de assemblage. Het gericht samenstellen van verschillende wijnen en herkomsten hielp evenwichtigere wijnen te maken. Hem als enige uitvinder van mousserende wijn aan te wijzen, doet deze gezamenlijke ontwikkeling tekort.

Remuage en dégorgement maakten het mogelijk het gistbezinksel te verwijderen zonder de afgewerkte wijn simpelweg in een andere fles te gieten. Het huis Veuve Clicquot noemt de ontwikkeling van de schudtafels in het jaar 1816 als een belangrijke bijdrage van Madame Clicquot en haar huis.

Andere regio's ontwikkelden eigen herkomstbenamingen en productieregels. Cava, Crémant, Prosecco en Duitse wijnbouwerssekt zijn geen onderling uitwisselbare namen: hun herkomst, druivenrassen en methoden worden door de betreffende voorschriften bepaald.