Watersommelier

pH-waarde, hardheid en totale mineralisatie afzonderlijk beoordelen

De pH-waarde beschrijft het zure of basische karakter van een waterige oplossing. Opgelost CO₂ kan de pH-waarde verlagen. Meetomstandigheden en samenstelling beïnvloeden het resultaat; een hoge pH-waarde is geen algemeen bewijs van gezondheidsvoordelen.

Totale hardheid

Vereenvoudigd beschrijft de totale hardheid het gehalte aan calcium- en magnesiumionen. Voor drinkwater noemt § 9 WRMG de gebieden zacht: minder dan 1,5 mmol/l, gemiddeld: 1,5 tot 2,5 mmol/l, hard: meer dan 2,5 mmol/l, elk als calciumcarbonaatequivalent. Bovendien zijn gegevens in graden van Duitse hardheid gebruikelijk.

TDS is niet waterhardheid

TDS verwijst naar opgeloste stoffen als geheel; de totale hardheid betreft slechts een deel ervan. Een water kan veel natrium bevatten en toch weinig calcium en magnesium. 50–175 mg/l TDS niet forfaitair omrekenen naar 3–10 °dH. Een elektrisch TDS-meetapparaat schat ook op basis van de geleidbaarheid en een conversiefactor. Het bepaalt niet de afzonderlijke ionen.

Drankbereiding

Bij koffie moeten hardheid, alkaliniteit, andere bestanddelen en de eisen van het apparaat afzonderlijk worden beoordeeld. De SCA legt uitdrukkelijk de beperkingen van TDS-meters uit. Eén TDS-getal bewijst noch een ideale extractie, noch bescherming van een machine tegen kalkaanslag. Voor thee kan een vergelijking met verschillende geschikte waters interessant zijn; vaste “optimale” hardheidswaarden gelden niet automatisch voor alle theesoorten.

carbonaathardheid

Bij het verhitten kan calciumcarbonaat uitvallen; een deel van de hardvormende bestanddelen kan daardoor veranderen. Niet-carbonaathardheid wordt niet op dezelfde manier verwijderd. Ook dit is geen algemene methode om een onbekend water hygiënisch of chemisch onschadelijk te maken.